หลวงปู่เดินหน อิเกสาโร การสร้างบารมี

เมื่อกล่าวถึงเรื่องของบุญวาสนา ทำให้นึกถึงว่าครั้งหนึ่ง เคยสอบถามหลวงปู่เรื่องการบำเพ็ญเพียรสั่งสมบารมีธรรม ว่าเหตุใดสมัยพุทธกาลผู้ฅนจึงเป็นพระอริยบุคคลง่าย ๆ บางฅนฟังพระธรรมจาก องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพียงครั้งเดียวก็สำเร็จเป็นพระอรหันต์ ดังเช่นพระอรหันต์ ๑,๒๕๐ รูป มาประชุมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ( จาตุรงคสันนิบาต ) โดยพระอรหันต์ทั้งหมดเป็นผู้ที่ พระผู้มีพระภาคเจ้าบวชให้ เรียกว่า " เอหิภิกขุอุปสัมปทา " แสดงว่าในสมัยนั้นมีพระอรหันต์อยู่ไม่น้อย ยังไม่รวมพระอริยบุคคลในชั้นอื่นๆ ซึ่งคงจะมีอยู่อีกเป็นจำนวนมาก ผิดกับผู้คนสมัยนี้ที่กว่าจะทำสมาธิขั้นต้นเพียง ขณิกสมาธิ ยังเเสนยากลำบาก ส่วนผู้ที่จะบรรลุทำเป็นพระอริยบุคคลยิ่งขายยากเป็นเท่าทวี เหตุใดการบรรลุธรรมของฅนสมัยพุทธกาล กับฅนในปัจจุบันจึงมีความยากง่ายแตกต่างกันมาก
หลวงปู่ :
" ผู้ที่เกิดในยุคนั้นและได้พบเกิดศรัทธา ต่อองค์พระผู้มีพระภาคจ้าวในสมัยพุทธกาล ล้วนเป็นผู้สั่งสมบุญบารมีมาหลายภพชาติแล้ว ทั้งเป็นผู้อธิฐานขอให้ได้พบกับ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงได้เกิดในยุคนั้นเพื่อเตรียมบรรลุธรรม เมื่อบุญบารมีของท่านเหล่านั้นมีพร้อมแล้ว เพียงได้รับฟังพระธรรมคำสอนไม่มาก็บรรลุธรรมได้ เพราะบารมีธรรมของท่านสมบูรณ์พร้อมรอแค่การชี้แนะจากบรมครูเท่านั้น ส่วนฅนในยุคหลังต่อมาเป็นผู้ที่มีบุญบารมีเก่ายังมีมากไม่พอ จำเป็นต้องบำเพ็ญเพียรสั่งสมบุญบารมีไปเรื่อยๆ กว่าจะบรรลุทำขั้นสูงนั้นไม่ใช่ของง่าย ต้องสร้างบุญกุศล และสั่งสมบารมีธรรมในด้านต่างๆ ยาวนานหลายภพชาติ "
หลวงปู่สอนพบผมว่าให้สวดมนต์ และให้เริ่มฝึกนั่งสมาธิอย่างน้อย ๑๐ นาที แล้วให้เพิ่มเวลานั่งฝึกสมาธิขึ้นไปเรื่อยเรื่อยให้ได้คราวละ ๓๐ นาที ไปจนถึง ๑ ชั่วโมง หากต้องการให้การปฏิบัติสมาธิก้าวหน้า ต้องนั่งสมาธิฝึกจิตให้ต่อเนื่องทุกวัน เมื่อผมกับ น้าชวน ได้ฟังคำรับสั่งของหลวงปู่แล้วก็ให้นึกท้อใจว่า คิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้บรรลุคุณธรรมกับเขาเป็นแน่ เพราะผมเคยลองนั่งสมาธิแค่ ๑๕ นาที ผมยังรู้สึกเมื่อยขา ต้องพลิกซ้ายพลิกขวาหลายหน ครู่ต่อมา หลวงปู่ก็รับสั่งขึ้นคล้ายท่านรู้ความในใจของผมว่า
หลวงปู่ :
" หากการบำเพ็ญภาวนาจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ ได้ง่าย ๆ คงเห็นพระอรหันต์เหาะกันเต็มฟ้าไปหมดแล้ว การได้เกิดมาเป็นมนุษย์ได้พบพระพุทธศาสนา ถือว่าเป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว อย่าให้โอกาสที่ได้นี้สูญเปล่า จงรีบสร้างสมบุญบารมีนับแต่วันนี้ สมมุติว่า ชาตินี้เองนั่งสมาธิสะสมบุญได้ขั้นอนุบาลแล้วตาย พอชาติต่อไปเอ็งเกิดมาสนใจสร้างบุญและฝึกจิต หากแต่ชาตินั้นเองอาจจะมาสนใจฝึกสมาธิตอนแก่ เพราะบุญบารมีเก่ายังน้อย จึงมาสนใจเริ่มปฎิบัติเมื่อแก่จึงทำได้ไม่มาก เมื่อตายจึงยังมีบุญบารมีไม่มาก ได้แค่อุปจารสมาธิ หรือได้แค่สมาธิขั้นต้น ( ขนิกสมาธิ ) แต่อย่างน้อยก็ได้เกิดเป็นเทวดาไปสุคติ พอชาติต่อไป ก็เกิดมาบำเพ็ญเพียรสั่งสมไปเรื่อยๆ บารมีธรรมที่เอ็งสะสมไว้จากค่อยๆ หนุนเนื่องไปเรื่อย เพราะเอ็งฝึกสมาธิในชาติต่อไปก็จะบรรลุธรรม เพิ่มขั้นขึ้นไปเรื่อยๆ จนได้บรรลุทำสูงสุดเป็นพระอรหันต์ ก็ดีกว่าพวกเอ็งหายใจรดทิ้งไปวัน ๆ เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ ใช้ชีวิตมัวเมาหาจุดหมายสิ้นสุดไม่ได้
ฅนเราเกิดมามีเวลาในวันหนึ่งเท่ากันทุกฅน คือ ๒๔ ชั่วโมง เอ็งทำงานสะสมเงิน ทอง สิ่งที่เอ็งคิดว่าเป็นสมบัติที่มีค่า แต่สุดท้ายสมบัตินี้ ฅนอื่นเค้าก็เอาไปใช้ ทำไมเอ็งไม่คิดจะสะสมอริยทรัพย์จริงๆ ที่จะติดตามเอ็งไปได้ทุกภพทุกชาติบ้างล่ะ ? แค่วันละ ๑๐ นาที บุญนั้นอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก เพราะการสร้างบุญที่ง่ายที่สุด คือ กำหนดลมหายใจ เข้า - ออก ว่า ' พุธ ' กับ ' โธ ' สมบัตินี้เองไม่ต้องเหนื่อยหนักอะไร ไม่ต้องไปแก่งแย่งกับใคร และไม่มีใครมาแย่งของเอ็งไปได้ ของแบบนี้ใครทำใครได้ แต่เมื่อตายแล้วก็หมดโอกาส แล้วเอ็งจะมาคิดเสียใจทีหลัง สมบัตินี้แค่เอ็งตั้งไจทำก็เกิดขึ้นกับเอ็งแล้ว "
ผมฟังคำของหลวงปู่แล้วมานั่งคิดย้อนดูก็เห็นจริง ถึงแม้ทุกวันนี้ผมจะนั่งสวดมนต์นาน ๆ ไม่ไหว สวดมนต์ไม่เก่ง และไม่ถนัดจะนั่งสมาธินาน ๆ อย่างฅนอื่นเขา แต่ผมก็พยายามสวดมนต์ทุกวันไม่เคยขาดมาตลอดหลาย ๑๐ ปี ตราบจนถึงปัจจุบันนี้ ( พ.ศ.๒๕๖๔ ) ผมคิดว่าชาตินี้ไม่สำเร็จไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็ดีใจที่ชาตินี้ผมได้พบครูบาอาจารย์อย่าง หลวงปู่ เดินหน อิเกสาโร ทุกครั้งที่ผมทำบุญก็อธิษฐานว่า
" เกิดชาติใดก็ขอให้อยู่ใต้ร่มพระพุทธศาสนา มีใจไฟในธรรมได้พบหลวงปู่ หรือครูบาอาจารย์ที่มีความจริงแท้ เมตตาชี้แนะสั่งสอนผมให้สั่งสมบุญบารมีไปทุกภพทุกชาติเทอญ "
cr.หนังสือ หลวงปู่ เดินหน อิเกสาโร ผู้เปิดโลกหลังความตาย เล่ม ๒ หน้า ๓๑๑ - ๓๑๓ โดย ฅนขลัง คลังวิชา